Drewniany kościół parafialny p.w. św. Mikołaja pochodzi z 1755 roku. Świątynia zbudowana została przez cieślę Jakuba Sedlaczka. Jest orientowana ze wschodu na zachód, czyli prezbiterium znajduje się po stronie wschodniej. Ściany nawy i prezbiterium zbudowane są w konstrukcji zrębowej polegającej na wznoszeniu ścian z poziomo układanych bali. Wieża ma konstrukcję szkieletową, zwieńczona jest izbicą z piramidalnym hełmem. Jej wysokość wynosi 20m. Nad nawą znajduje się ośmioboczna wieżyczka - sygnaturka zwieńczona baniastą kopułką z 1927 roku. Wokół kościoła biegną przydaszki, osadzone na konsolkach. Ściany świątyni i izbica szalowane są deskami. Ściany wieży, dach, hełm i przydaszki  kryte są gontami.
Wewnątrz kościoła zachowało się barokowe wyposażenie. Ołtarz główny z XVII w. z obrazem św. Mikołaja, ołtarze boczne z XVIII w. z obrazami Świętej Rodziny i Matki Boskiej Frydeckiej z 1709 r., ufundowany przez Andrzeja Kuźnicę. Najstarszym sprzętem liturgicznym jest monstrancja rokokowa z 1776 r. Została ona zakupiona przez proboszcza Pilchowic, ze składek parafian z Wilczy.
Organy z kościoła zostały ufundowane w XVIII w., przez hrabiego Wengerskiego. Uprzednio znajdowały się w Pilchowicach, a w 1913 r. zostały przeniesione do Wilczy.
Z nawą połączona została część podwieżowa przez wycięcie odpowiedniej partii ściany, zlikwidowanie drzwi i utworzenie przejścia. W latach trzydziestych XX w. pod wieżą znajdował się ołtarz skrzynkowy z połowy XV w., którego zachowana część środkowa Rozmowa ze Świętym Mikołajem znajduje się w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach.
W kościele nie zachowały się stare dzwony, zostały one skonfiskowane w latach 1917 i 1942. Istniejący dzwon, odlany z brązu pochodzi z 1949 r. Jest on poświęcony patronowi - św. Mikołajowi.
Reskryptem z 14 października 1927 r. Śląski Urząd Wojewódzki uznał kościół św. Mikołaja w Wilczy za zabytkowy, a 16 lutego 1966 r. został wpisany do rejestru zabytków.


Neogotycki pałac z II połowy XIX w.

Majątek rolny w Wilczy stanowił własność państwa pruskiego, zarządzali nim kolejni starości powiatu rybnickiego. Najprawdopodobniej starosta rybnicki - landrat Lentz wybudował w Wilczy cegielnię, z której pochodziła cegła na budowę pałacyku i zabudowań gospodarczych. Pałacyk zbudowany w stylu neogotyckim jest budynkiem piętrowym, z trzema basztami i trójkondygnacyjną wieżą. Dachy i wieże są zwieńczone krenelażem. Pałac jest otoczony parkiem. Na terenie majątku zachowały się również obora i spichlerz. Do majątku należy również czworak z początku XIX w., jest on budynkiem murowanym, jednokondygnacyjnym z użytkowym poddaszem, pokrytym dwuspadowym dachem. Obiekt ten jest niezamieszkały, w bardzo złym stanie technicznym.
W 1921 r., gdy Wilcza znalazła się w obrębie państwa polskiego, majątek ten otrzymał w dzierżawę Józef Grzonka (ur.1895). Działał on w szeregach powstańców śląskich, razem ze swym ojcem Janem, oficerem i działaczem plebiscytowym, zasłużył się w walkach 1919-1921 na terenie powiatu rybnickiego. W 1926 r. nabył na spłatę w ciągu 50 lat majątek rolny o powierzchni 60 hektarów. Po zawarciu związku małżeńskiego z córką właściciela gospody Ignacego Gromnicy - Bronisławą na stałe związał się z tą ziemią.
Pozostała część majątku została rozparcelowana i wzdłuż ulicy Gliwickiej powstało osiedle gospodarstw rolnych. Wybudowanych zostało 9 domów z zabudowaniami gospodarczymi, za które nabywcy zapłacili 3 tys. zł., a resztę należności zobowiązani byli spłacić w ciągu 50 lat. Cegielnia w Wilczy zatrudniała mieszkańców wsi i lokowała ich w swoich domach, z których dwa zachowały się do dzisiaj. W 1931 r. jej właścicielami byli: Stanisław Karwowski, Dr Izak Fajman, Salomon Kornberg i Felicja Horenstein z d. Kremska. Spółka zbankrutowała, a Sąd Grodzki w Rybniku przeprowadził licytację jej mienia. Dawni właściciele wyjechali, a zarząd nad pozostałymi nieruchomościami sprawował K. Schmidt (były pisarz cegielni). Około 1937 r. cegielnia została ponownie uruchomiona przez jej nowego właściciela pana Przedpełskiego.
J. Grzonka w czasie wojny przebywał w Małopolsce, tam w 1942 r. zginął. W 1947 r. został pochowany na tutejszym cmentarzu, a jedną z ulic miejscowości nazwano jego imieniem. Po wojnie w pałacyku znajdowała się porodówka i ośrodek zdrowia, który został przeniesiony do dawnego budynku szkoły.
W 1949 r. zginął zarządca majątku Paweł Kaczmarek. W 1950 r. B. Grzonkowa została zmuszona do opuszczenia majątku, a pracowników usunęła milicja. Obiekt został odebrany właścicielce i przekazany w gospodarowanie Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej Postęp w Wilczy. W 1991 r. jedyny spadkobierca Jan Grzonka upomniał się o swoją własność, obecnie majątkiem zarządza Artur Grzonka.


Dawna gospoda wiejska (dawna Wilcza Górna) z przełomu XIX i XX ww. Jest budynkiem dwukondygnacyjnym z charakterystyczną wieżyczką nakrytą kopułą. We wnętrzu znajdowała się sala balowa, gdzie odbywały się zabawy taneczne, uroczystości wiejskie. Właścicielem gospody, tartaku, młyna i majątku o powierzchni 125 ha był Ignacy Wiosna - naczelnik gminy Wilcza Górna. W okresie międzywojennym znajdowała się tu także masarnia K. Wranika. Od 1935 r. w budynku tym mieściło się biuro gminne naczelnika. Po wojnie gospodę wynajmował Wincenty Lewandowski. Do czasów obecnych w budynku znajdują się lokale handlowe, a na piętrze lokale mieszkalne. Właścicielem obiektu jest rodzina Wiosna.
W 1973 r. obok tartaku wybudowano pawilon handlowy, w którym mieści się sklep spożywczy.

 

 

Dawna gospoda wiejska (Dawna Wilcza Dolna) z końca XIX w. Budynek posiada elementy neorenesansu, jest jednokondygnacyjny z poddaszem. Właścicielem gospody "z wyszynkiem" był rolnik Ignacy Gromnica. Obecnie budynek pełni funkcje usługowe i handlowe - znajduje się tu sklep spożywczy i bar "Na Górce".


Kaplica z końca XIX w. znajdująca się na skrzyżowaniu tzw. Górce, przy drodze Rybnik - Gliwice. Przykryta jest dwuspadowym dachem, poszytym dachówką. Posiada czworoboczną wieżyczkę na sygnaturkę z latarnią zakończoną hełmem, pokrytym blachą. Wewnątrz znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej.

 


 

 

Młyn z połowy XIX wieku. Budynek podzielony jest na dwie części: jednokondygnacyjną, dawną część mieszkalną i dwukondygnacyjną część produkcyjną, w której znajdują się urządzenia młyna. Przed wojną młyn został sprzedany przez I. Wiosnę panu Jureckiemu i do dzisiaj rodzina jest właścicielem obiektu.


Pomniki pamięci:
na cmentarzu:
- pomnik W hołdzie poległym i zaginionym w czasie wojen,
-
zbiorowa mogiła żołnierzy polskich poległych w kampanii wrześniowej z 1939 r.,
- mogiła więźniów obozu oświęcimskiego, zamordowanych w czasie ewakuacji obozu w 1945 r.
- mogiła ofiar wypadku w fabryce Lignoza w Krywałdzie w 1921 r.
w kościele:
- drewniana tablica pamiątkowa poświęcona mieszkańcom wsi poległym w czasie I wojny światowej.

Opracowała: Justyna Diak